vrijdag 22 september 2017

Photography became Art by André Kertész (1894–1985) Mirroring Life Foam Amsterdam


Foam presents Mirroring Life, a retrospective exhibition of the work of photographer André Kertész (1894–1985).

Kertész is famous today for his extraordinary contribution to the language of photography in the 20th century. This retrospective marshals a large number of black and white prints as well as a selection of his colour photographs and historical documents, highlighting his exceptional creative acuity to reconfigure reality through unusual compositions.

The Shadow of the Eiffel Tower, Paris, 1929 © André Kertész

The exhibition comprises of his early work made in Hungary, his homeland, to Paris, where between 1925 and 1936 he was one of the leading figures in avant-garde photography, to New York, where he lived for nearly fifty years. The exhibition pays tribute to a photographer whom Henri Cartier-Bresson regarded as one of his masters, and reveals, despite an apparent diversity of periods and situations, themes and styles, the coherence of Kertész’s poetic approach.

Steven Poster by Andy Romanoff
Steven pointing at his first acquisition as a collector, a classic Kertesz © Andy Romanoff

This exhibition is organised with Jeu de Paume, Paris, in collaboration with La Médiathèque d l’architecture et du patrimoine, ministère de la Culture et de la Communication – France and diChroma photography.

See also

Stay an Amateur Lessons learned from Andre Kertesz Street Photography




Masters of PhotographyUnder the Influenceby Andrew Sweigart - Aug 26, 2014 0 1026
André Kertész

Introduction

Street Photography, at it’s absolute best, has soul. Timelessness. To catch that soul, that moment, is the goal of any photographer. The formula that makes that moment is complex. It’s a frantic computation of light, time and action. However, it’s one that I often disregard. Instead, I let the world around me dictate what’s going to be shot, doing the math for me. And sometimes, it’s about being invisible, as well. To be the observer. To go unnoticed, even if up to only the very last possible moment. What better way to get that soul? What better way to take what the world around us offers you? André Kertész mastered this, stealing bits of soul and beauty from the world while rarely interacting with the subjects in his view. He made visual poetry. And, in my opinion, was the foundation on which the advancement of great street photography was built upon.

The great Henri Cartier-Bresson was quoted as having said,

“whatever we have done, Kertész did first.”

André Kertész’s (1894-1985) work commanded that respect. Kertész began to gain recognition in the 1920’s when he moved from his native Hungary to Paris. There he found his home, nestled with other great artists of the time and even doing portrait work of Piet Mondrain and Marc Chagall, to name a few. In 1927, he had his first exhibition while he did freelance work for several magazines, all the while capturing the beauty of Paris and the people on it’s streets. He remained in Paris into the 1930’s, even producing more abstract work such as Distortions, photographs of female nude models reflected in distorted mirrors.

André Kertész masks

In 1936, with the German persecution of Jews and the threat of World War II looming, Kertész moved to New York. However, it’s said he never truly felt at home in America. His work was rejected by some magazines and MoMA. He found Americans objected to people having their photographs taken on the street. He also struggled with the language. In 1941, he was designated as an enemy alien because of WWII, and was not permitted to even photograph outdoors. In 1944, he began photographing for magazines and in 1946, he had a triumphant show at the Art Institute Of Chicago. Later, in 1964, me had a solo exhibition at MoMA.  The recognition he wanted was finally coming to him. But, Kertész felt he never got the recognition he deserved.

His influence on the “bigger” names in photography, and the form, was massive, even if he didn’t realize it.

So How Did He Influence Me?

One of the most profound quotes I’ve ever heard from a photographer came from André Kertész.

“I write with light.”

Kertész wrote poetry with light. Visual poetry. Beautiful, lyrical work. His skill was taking that scene then making it a work of art. No small feat itself, but he did even more. He, perhaps better than any other photographer, gave us an opportunity to write our own poetry with his images.

A story doesn’t always have to be told with a photograph. But there is a skill and a grace that is admirable and desirable in doing so. It’s an art form within an art form. Kertész had the unique ability to make our eyes a second set of optics, writing the images into our own creative sense. To influence our minds into writing poetry to compliment his own.

When looking at his street photography work, I find myself wanting to tell more stories. To be a writer like him. Not only that, but more importantly, to make an image so beautiful and inspiring that it wants a viewer’s mind to write it’s own poetry to compliment the image. It’s a mojo that’s hard to snatch. It surely can’t be learned from books or a video tutorial. It can only be acquired from observation and practice. To swim in his images. To try and see how he may have seen. It’s an eye for me that’s not fully opened, but still sleepy.

Conclusion

Truly, it’s about being more observant. And less reactionary. As intense as street photography can be, with practice and the development of the art of observation, I believe it can be slowed down. I notice it already, even into my brief adventure. But the key, when setting out to write like Kertész did, is to truly observe. To see what the world around you is writing itself. The tools it’s giving you to write. The light, the characters, the settings. They’re all there. The resources we’re given are endless.

More work. That’s always more work to be done. But there’s more seeing to do. And to do that, I must wipe the sleep from that eye.

Door Kertész werd fotografie kunst
Ook als we zijn werk nooit eerder zagen, hebben we het gevoel dat de romantische foto’s van André Kertész ons heel vertrouwd zijn. De Hongaarse fotograaf stond aan de basis van een beeldtaal waarvan we ons niet kunnen voorstellen dat die er ooit níét was.
Rianne van Dijck
21 september 2017

André Kertész, Brillen en pijp van Mondriaan (Parijs, 1926)
Rmn / Donation André Kertész 

Fotografie
André Kertész, Mirroring Life, t/m 10 januari in Foam Amsterdam. Info: www.foam.org

●●●●●

Sommige foto’s van de Hongaarse fotograaf André Kertész kent iedereen wel. Die met die typische ronde brilletjes van Piet Mondriaan bijvoorbeeld, met daarnaast zijn karakteristieke pijp in een kom; een portret van de beroemde Nederlandse schilder zonder dat hij daar zelf op te zien is. En die inmiddels honderd jaar oude foto van een man die daar zo prachtig met zijn gestrekte lichaam in een gestreepte zwembroek onder water zwemt – David Hockney zei ooit dat hij hier de inspiratie in vond voor zijn befaamde Californische zwembadschilderijen. Mondriaans Studio (Parijs, 1926) en Onderwaterzwemmer (Esztergom, Hongarije, 1917) zijn klassiekers van de fotografie, vele malen tentoongesteld en gepubliceerd, voor astronomische bedragen verkocht op veilingen, iconen van hun tijd.

Nieuwe clichés

Het gekke bij Kertész is echter dat óók de foto’s die je geheid nooit eerder zag toch heel vertrouwd aanvoelen. Die stoeltjes die daar zo fraai hun schaduw werpen op een Parijs trottoir; een besneeuwd park in New York; die trappen in melancholiek strijklicht waar de herfstbladeren zich op verzameld hebben. Het soort romantische en nostalgische foto’s zoals we ze wel vaker zagen – clichés, zou je ze best ook kunnen noemen. Ze maken gebruik van een beeldtaal die wij inmiddels heel goed kennen en waarvan we ons nu bijna niet meer voor kunnen voorstellen dat die ooit níét bestond. Maar dat zijn foto’s ons zo bekend voorkomen, komt niet omdat Kertész zijn ideeën ontleende aan andere fotografen, maar omdat hijzelf aan de basis ervan stond. „Een cliché moet ergens beginnen, en dit begon bij hem”, zoals Maaike Kooiman, curator van de tentoonstelling André Kertész, Mirroring Life het formuleert.

Van Boedapest naar Parijs

Kertész (Boedapest 1894 – New York 1985) was een invloedrijk fotograaf. Grote namen als Henri Cartier-Bresson, Robert Capa en landgenoot Brassaï werden door hem geïnspireerd. „Wat wij ook ooit allemaal hebben gedaan, Kertész was de eerste die het deed”, prees Cartier-Bresson hem. En ‘het’ – dat is het gebruik van schaduw, de vele weerspiegelingen in ruiten en waterplassen, de ‘trucs’ om lichamen te vervormen, het vastleggen van dat ene, bijzondere moment dat door Cartier-Bresson werd gemunt met ‘het beslissende moment’ maar waar Kertész al heel wat voorwerk voor had gedaan.

In de tentoonstelling in het Amsterdamse Foam lopen we chronologisch door zijn leven, van Boedapest naar Parijs, waar hij een van de centrale figuren is in de avant-garde kunstscene van die tijd en waar hij collega-kunstenaars als Mondriaan, Chagall, Eisenstein en Colette portretteert.

Te Europees voor New York

Kertesz’ vertrek in 1936 naar New York, waar hij bijna vijftig jaar, tot aan zijn dood in 1985 zal wonen, loopt uit op een desillusie. Werden in het legendarische Franse magazine VU tientallen reportages van hem gepubliceerd, in de Verenigde Staten wijst fotomagazine Life hem af omdat zijn werkwijze te traag zou zijn (Kertész maakt eindeloos uitsnedes uit zijn eigen werk en selecteert streng voordat hij zijn werk naar een opdrachtgever doorstuurt) en zijn foto’s te Europees, wat zoiets betekende als: te melancholisch. Het zal tot midden jaren zestig duren voordat hij zijn baan bij House and Garden vaarwel kan zeggen en zijn gedeukte reputatie weer die glans krijgt die het vandaag de dag nog steeds heeft.

Niet geheel toevallig valt zijn comeback redelijk samen met de popularisering van de fotografie die rond die tijd, zeker vanaf de jaren zeventig, steeds vaker en op meer plekken in grote musea als kunst wordt tentoongesteld en waar navenante prijskaartjes aan komen te hangen. Kertesz heeft daar aan het einde van zijn leven nog van kunnen meeprofiteren. Terecht, want het is mede door zijn artistieke werk, zijn midden-Europese melancholische blik en zijn onmiskenbare invloed op andere fotografen dat men ging inzien dat fotografie ook kunst kon zijn.




donderdag 21 september 2017

With my Camera I become a Leopard American Photographer Bruce Davidson Photography


BRUCE DAVIDSON
AMERICAN PHOTOGRAPHER
This autumn the Nederlands Fotomuseum will be presenting the first retrospective in the Netherlands of the work of American photographer Bruce Davidson (b. 1933). Since the 1950s, Davidson has devoted his time and energy to photographing those for whom the ‘American Dream’ has turned out to be unattainable and who have attempted to hold their own in society.

Davidson depicts major themes as civil rights, violence, poverty, racism and immigration, all from a personal perspective. For many years, for instance, he tagged along with a street gang in Brooklyn and travelled with civil rights activities to the South to take part in The Selma March. This approach has given him first-hand experience with the subjects of his work and enabled him to poignantly show what the ‘American Dream’ has meant for them. The exhibition features almost 200 photographs, including work from his famous series The Dwarf, East 100th Street and Subway.


The exhibition is the result of collaboration with Magnum Photos and the Fundación MAPFRE. The exhibition and international tour have been made possible thanks to the support of the TERRA Foundation for American Art.


‘Met mijn camera word ik een luipaard’
Bruce Davidson
De Amerikaan Bruce Davidson (84) fotografeerde de rassenrellen in Selma en de armoede in New York. Het Nederlands Fotomuseum toont nu een overzicht van zijn werk.
Sandra Smets
20 september 2017

USA, New York City, 1962. Black Americans
Foto Bruce Davidson

Bruce Davidson, American Photographer. T/m 7 januari in het Nederlands Fotomuseum, Wilhelminakade 332, Rotterdam. Inl: nederlandsfotomuseum.nl

Het was even een benauwd moment, alweer pakweg zestig jaar geleden, maar Magnumfotograaf Bruce Davidson (1933) weet het nog: „Bobby, leider van de Brooklyn Gang, kwam naar me toe. Hij zei: ‘Ik wil je meenemen naar het dak. Dan heb je een heel mooi uitzicht over de baai.’ Ik wist: de kans is groot dat hij me meelokt om me te beroven. En me dan van het dak gooit. Maar ik wist ook: als ik niet meega, dan is deze relatie voorbij. Dus ik ging mee. En inderdaad, het uitzicht boven was prachtig.”

Hij werd niet beroofd, vertelt Davidson daags voor de opening van zijn retrospectief in het Nederlands Fotomuseum. En zijn vertrouwen werd beloond. Hij werd toegelaten tot de groep, wat hem een van zijn eerste beroemde series opleverde: beelden van de gefrustreerde witte jeugd uit de jaren vijftig, vol fotogenieke individuen. „Het waren tieners zonder hoop. De gemeenschap hielp ze niet. Er was enorm veel alcoholisme. Soms aten ze drie keer per dag havermout, meer was er niet. En toch hadden ze een heerlijke vitaliteit, dus richtte ik mijn lens daarop.”


Foto Bruce Davidson

Met Bobby is hij contact blijven houden. En ook andere gemeenschappen is hij zichtbaar gaan maken door hun vertrouwen te winnen. Soms trok hij jarenlang met mensen op. Een humanistisch fotograaf noemt het Fotomuseum Davidson. Het museum toont nu zijn bekendste series: The Dwarf over de gruizige keerzijde van het circus, The Selma March over de mensenrechtenbewegingen uit de jaren zestig en East 100th Street over armoede uit diezelfde tijd, Subway in de jaren tachtig en zijn recente abstracte series van parken, gefotografeerd met bolle lenzen en ongebruikelijke horizons.

HUMANISTISCH FOTOGRAAF

Op zijn tiende begonnen met fotograferen, heeft Bruce Davidson (Oak Park, Illinois, 1933) zich na verschillende fotografiestudies ontwikkeld tot humanistisch fotograaf. Hij zocht toegang tot gemeenschappen en subculturen die niet zelden gesloten bleven voor buitenstaanders. In 1959 werd hij volwaardig lid van Magnum. Het Museum of Modern Art in New York schonk hem al in 1963 een solotentoonstelling en toonde in 1970 zijn serie over East 100th Street. Zijn werk is gepubliceerd in verschillende tijdschriften en monografieën en is bekroond met verschillende oeuvreprijzen. Het retrospectief in Rotterdam, samengesteld door de Fundación Mapfre in Madrid, is Davidsons eerste grote tentoonstelling in Nederland.

Met tweehonderd afdrukken, chronologisch, zwart-wit, heeft het museum de expositie net zo klassiek ingericht als vorig jaar die van Henri Cartier-Bresson, bij wie Davidson nog kort in de leer was. Die invloed lijk je af te zien aan Davidsons vroege atmosferische Parijse foto’s. Zoekt ook hij, net als zijn Franse voorbeeld, naar het beslissende moment? „Ik zoek eerder het niet-beslissende moment: naar de dingen die maar gebeuren. Ik fotografeer wat ik zie, wat om me heen gebeurt, door vol te houden, de tijd te nemen. In dat opzicht waren de jaren zestig voor mij de juiste tijd om mee te maken.”

Want er gebeurde veel, zoals de rassenrellen in het diepe Zuiden. Beroemd zijn zijn foto’s van de Selma Mars in 1965, een protestmars voor gelijke rechten onder leiding van Martin Luther King. „Daar wilde ik bij zijn, een beeld scheppen van wat gaande was, en nergens meer dan een meter vandaan staan. Dus ik stond dicht op de politie, op de arrestaties. Ik liep de mars mee, zonder opdracht. Het regende. Mensen deden plastic zakken over zich heen, ook de kinderen. Daar maakte ik heel eenvoudige opnames van wat ineens een mooie serie werd. Want daardoor zag je de mars als mensen, daar leerde ik van. Het ging niet om de mars, het ging om de individuen.”

Bekijk de fotoserie De blik van een humanistische fotograaf
Ku Klux Klan

In de tentoonstelling hangen zijn beroemde foto’s van Martin Luther King bij die van de Ku Klux Klan. Klanleden waren een bijeenkomst tegen separatisme in Atlanta komen verstoren en deelden flyers voor een kruisverbranding uit – Davidson eropaf, iets te dichtbij zelfs. „‘New York’, noemden ze me, ‘verplaats je auto even’. Een New Yorks nummerbord is daar een doodvonnis, ik ben snel weggegaan. Ik hoefde niet letterlijk onderdeel te worden van de verbranding.”

Toch bleef hij op onderwerpen afstappen. Hij is op bruggen geklommen, heeft op zijn tachtigste nog achter de Hollywood-letters gebivakkeerd. „Een keer zou ik een schip fotograferen, en eenmaal bovenin een hijskraan zei ik: ‘dat was niet de afspraak, dat dat schip zou gaan bewegen’. Het schip bewoog niet. De kraan reed weg.”

Foto Bruce Davidson

Hij is in Mississippi gearresteerd en werd in de jaren tachtig in de beruchte New Yorkse metro beroofd. „Ik ben thuis een tweede camera gaan halen, ik kon meteen verder.” Bij die serie is het jammer dat het museum enkel zwart-witfoto’s toont, zijn toenmalige kleurenbeeld was directer, krachtiger.

Al die beelden delen een nabijheid, vooral bij zijn foto’s van mensen in hun alledaagse leven. De armoede en ongelijkheid daarvan versterkten zijn nieuwsbeelden: het toonde aan waarom mensenrechten nodig waren. Van de Selma Mars ging hij naar East 100th Street in New York: „Die tijd gaf me een begrip van hoe mensen leven en overleven. Dus toen ik die ene straat vond die hulp nodig had, betere woonomstandigheden, wilde ik laten zien dat daar mensen leven met liefde, waardigheid, strijd. Dat alles bij elkaar wilde ik laten zien.”

Het zijn morsige beelden, van armoede en afval, maar strak ingekaderd en spannend gecomponeerd. Daardoor bevatten deze historisch niet-beslissende momenten die artistiek wel beslissende momenten, beeldende vondsten: een huilende baby onder een Christusbeeltenis, een meisje en parkietje die allebei op hun eigen manier gekooid zijn. Of, later, een rokende jongen in de grauwe metro onder een glossy tabaksposter. „Dat had een bite ja. Maar ik ga altijd ergens heen om te kijken zonder te oordelen. Ik hang stilletjes rond. Ik voer geen politieke dialoog. Al is die er impliciet wel.”



Foto Bruce Davidson
Die impliciete kleur vermoed je bij zijn nadruk op het vele gaas en gevoel van tralies in East 100th Street. Een ander soort wrevel lijkt verscholen in zijn fastfoodserie van Los Angeles, verveeld consumentisme, een vrouw in de supermarkt met een quasi-klassiek schilderij in haar winkelwagentje. En, geeft hij toe, vooral de mensenrechtenbeweging liet hem niet onbewogen: „In diezelfde tijd was ik een veelgevraagde modefotograaf, maar kon dat niet combineren met alle wreedheid. Dat heb ik ook tegen Vogue gezegd. Mensen en plekken, dat wel, maar bontjassen, nee.”

Babyfoto’s

Dus wilde hij geen mode in zijn tentoonstelling, logisch, maar waarom ontbreken ook zijn beeltenissen van beroemde filmsterren, Marilyn Monroe, Brad Pitt? „Die nemen maar ruimte in beslag. De mooiste vind ik portretten die geen echte portretten zijn. Ik fotografeer nog steeds mensen, maar mooi worden ze niet. Babyfoto’s doe ik niet, want met een camera word ik een luipaard, sla ik mijn klauwen uit. Juist akelige portretten zijn interessant, maar dat willen mensen niet. Pas nog fotografeerde ik de dochters van de rabbijn, die zien er afschuwelijk uit op mijn foto’s. Dat weet hij nog niet. Eigenlijk zou ik een bord moeten maken ‘Hier kunt u lelijke foto’s laten maken’.”

Bruce Davidson: actueler dan ooit
Interviews | 10 september 2017 | Christopher de Gast
Frits Gierstberg is als curator verbonden aan het Nederlands Fotomuseum, waar vanaf 16 september de expositie ‘Bruce Davidson: American Photographer’ te zien is. Sinds de jaren vijftig legt Davidson zich toe op het fotograferen van mensen voor wie de ‘American Dream’ onbereikbaar lijkt en die zich staande proberen te houden in de samenleving. KIEKIE sprak Gierstberg over de manier waarop een expositie tot stand komt en waarom Davidsons werk juist nu actueel is.

© Bruce Davidson/Magnum Photos, Brooklyn, New York, 1959

Het Nederlands Fotomuseum is het eerste museum dat een groot retrospectief wijdt aan Bruce Davidson. Waarom is Davidson een belangrijke fotograaf en wat maakt zijn werk juist nu actueel?

”Davidson heeft fotoseries gemaakt die ons beeld van Amerika sterk hebben beïnvloed. Ik denk dan aan de Brooklyn Gang, East 100th Street en Subway. Ook al ken je zijn naam niet, de foto’s uit die series heeft iedereen wel een keer gezien – en anders is dit je kans. Davidson was in mensen geïnteresseerd en wilde clichés en vooroordelen weghalen door menselijkheid te laten zien en niet aan de buitenkant te blijven. Ik denk dat we dat in deze tijd heel goed kunnen gebruiken: fotografie die verbindt en die op een heel persoonlijk manier probeert begrip te kweken voor ‘de ander’. Tegelijkertijd maakte hij prachtige foto’s.”

Hoe is deze expositie tot stand gekomen en in hoeverre hebben u en het Nederlands Fotomuseum invloed op hoe de expositie er uit ziet?

”De tentoonstelling is gemaakt door een collega uit Madrid, Carlos Gollonet, een curator die werkt bij de culturele afdeling van MAPFRE (een grote Spaanse bank). MAPFRE maakt veel tentoonstellingen over beeldende kunst en fotografie en heeft een grote kunstverzameling. Bij elke tentoonstelling maken ze een prachtig gedrukt, dik boek, om jaloers op te zijn. Het Nederlands Fotomuseum heeft in het verleden al verschillende malen met hen samengewerkt, zoals bij de tentoonstellingen van Eugène Atget over het oude Parijs of The Brown Sisters van Nicholas Nixon. Die tentoonstellingen worden samen geproduceerd en wij passen hem aan aan de ruimte in Rotterdam. Gollonet is een zeer ervaren curator waar we blindelings op kunnen vertrouwen.”

© Bruce Davidson / Magnum Photos, Bessie Gakaubowicz, Cafetería Garden, Nueva York, 1973-1976

Door wie werd Davidson geïnspireerd en hoe zie je dat terug in zijn fotografie?

”De grote inspiratiebron voor Bruce Davidson was de Franse fotograaf Henri Cartier-Bresson, wiens werk eerder dit jaar uitgebreid in het Fotomuseum te zien was, in de tentoonstelling over Europa. Met name diens idee van ‘het beslissende moment’ stimuleerde hem in zijn beginperiode enorm. Opmerkelijk genoeg kun je dat bij Davidson maar in een enkele foto goed zien. Hij maakte weliswaar momentopnamen, maar hij stond letterlijk en figuurlijk veelal dichterbij de mensen die hij fotografeerde dan bij Cartier-Bresson het geval was. Daardoor is zijn werk intiemer, warmer en persoonlijker. Langzamer ook zou je kunnen zeggen, doordat hij veel met die mensen optrok en ze meer dan een keer bezocht. Cartier-Bresson maakte zijn foto en ging weer verder.”

Juist nu moeten we naar Davidson kijken, om te begrijpen wat er in Amerika gaande is

© Bruce Davidson / Magnum Photos, Selma mars, Selma, Alabama, 1965

Bruce Davidson is een erg geëngageerde fotograaf. In hoeverre heeft zijn werk de maatschappij en het maatschappelijke debat beïnvloed en wat is zijn impact geweest op de fotografie?

”Welke impact het werk van een fotograaf heeft, is altijd moeilijk te zeggen. Hoe meet je dat? Sommige foto’s van hem zijn iconen geworden, symbolen van de vrijheidsstrijd en burgerrechtenbeweging. Toen ze net waren gemaakt, verschenen ze in talloze kranten en tijdschriften, dus impact is er zeker geweest. Nu geven ze een tijdsbeeld van periodes uit de 20ste eeuw, maar evengoed spreken ze ons nu nog aan. Daaraan herken je de kwaliteit van iemands werk: het groeit mee met de tijd.”

© Bruce Davidson / Magnum Photos, Birmingham, Alabama, 1963

Eerder dit jaar had het Nederlands Fotomuseum een expositie van Sebastião Salgado, ook een fotograaf met een geëngageerd verhaal. Hoe kiest u de fotografen wiens werk u tentoonstelt?

”We kiezen vaker geëngageerde fotografen, dat mag duidelijk zijn. Volgend jaar is daar weer een Nederlandse fotograaf bij, Cas Oorthuys. Er zijn nu eenmaal veel fotografen die niet alleen mooie plaatjes maken, maar ons met hun werk ook iets over de wereld willen vertellen. Salgado en Davidson doen dat ieder op hun eigen manier. Hun fotografie raakt aan de actualiteit: bij de eerste met betrekking tot onderwerpen als biodiversiteit en climate change, bij de tweede draait het om racisme, discriminatie en burgerrechten in de Verenigde Staten. Ook als het werk van iemand langer geleden is gemaakt, zoals van Davidson, vinden we het van belang dat het een band heeft met wat er nu in de wereld gebeurt. Dat is een belangrijk criterium bij de keuze. Juist nu moeten we naar Davidson kijken, om te begrijpen wat er in Amerika gaande is.”

De tentoonstelling Bruce Davidson American Photographer komt tot stand in samenwerking met Fundación MAPFRE (Madrid) en Magnum Photos (Parijs) en is te zien in het het Nederlands Fotomuseum van 16/09 2017 tot 7 januari 2018.








Bruce Davidson
New York - 100th Street (Du magazine)
Photographs: Bruce Davidson
Text: Bruce Davidson, Erika Markwald, Rudolf Rufener, and Angela Sussdorff.
Publisher: Du Magazine
244 pages
Pictures: 60
Year: 1969

Comments: Softcover, 310 x 260 mm. First edition, 1969. Black & white photographs. Gravure printing. Text in english and in german. A little worn at the corners and edges. Some tears to edges of spine and on back cover. Otherwise solid copy. Reproductions very well preserved. Collectible.
The March 1969 issue of the German magazine Du, featuring the first appearance of Bruce Davidson's photographs of Harlem, which were later published in his 1970 photobook East 100th Street. A vivid portrait of Harlem's residents and of the neighborhood.












woensdag 13 september 2017

Contemporary Practices Irene de Mendoza Moritz Neumuller Photobook Phenomenon Photography


Photobook Phenomenon
VicenC Villatoro
ISBN 10: 8417047050 / ISBN 13: 9788417047054
Published by Rm/Ccccb/Fundacion Foto Colectania
Hardcover. Dimensions: 10.2in. x 7.5in. x 1.0in.As the photobook becomes increasingly broadly recognized as a genre with its own rich history, canon and critical culture, Photobook Phenomenon surveys the views of those who have played a leading role in defining this genre: Martin Parr, Gerry Badger, Markus Schaden and Frederic Lezmi, Horacio Fernandez, Ryuichi Kaneko, Erik Kessels, Irene de Mendoza and Moritz Neumuller. In addition, it features various contemporary artists who have contributed a genuine vision to the medium and who discuss the creative processes involved in producing a photobook: Laia Abril, Julian Baron, Alejandro Cartagena, Jana Romanova, Vivianne Sassen, Thomas Sauvin i Katja Stuke and Oliver Sieber. Photobook Phenomenon also explores the challenge of displaying a photobook through a number of interactive systems that make it possible to look through and experience the book and photography from diverse viewpoints.

                  Kajta Stuke & Oliver Sieber
                  Japanese Lesson. A Future Book
                  Autoedició, 2016

                  Jana Romanova
                  Shvilishvili (El fill del fill)
                  Autoedició, 2015

                  Thomas Sauvin
                  ????    (Xian)
                  Autoedició, 2016

                  Laia Abril
                  Lobismuller
                  Autoedició, 2016

                  Julián Barón
                  Memorial
                  Autoedició, 2016

                  Alejandro Cartagena
                  Santa Barbara Return Jobs to US
                  Autoedició, 2016

                  Viaviane Sassen
                  Umbra (Ombra)
                  Autoedició, 2014

                  Estació Beta – Llibres de consulta

                  16 fotògrafs de Taiwan, Xina, Japó i Korea
                  SHOUT
                  Voice of Photography, Taipei, 2015

                  Masanao Abe i Helmut Volter
                  The Movement of Clouds around Mount Fuji
                  Spector Books, Leipzig, 2016

                  Valentina Abenavoli
                  Anaesthesia
                  Akina Books, Londres, 2016

                  Carlos Alba
                  The Observation of trifles
                  La Fábrica, Madrid, 2016

                  Toni Amengual
                  Devotos
                  Autoeditat, Barcelona, 2015

                  Takashi Arai
                  Monuments
                  Photo Gallery International, Tòquio, 2015

                  Shinya Arimoto
                  Tokyo Circulation
                  Zen Foto Gallery, Tòquio, 2016

                  Sofía Ayarzagoitia
                  Every night temo ser la dinner
                  La Fábrica, Madrid, 2016

                  Lisa Barnard
                  Hyenas of the battlefield, Machines in the Garden
                  GOST, Londres, 2014

                  Barbara Bosworth - Margot Anne Kelley
                  The Meadow
                  Radius Books, Santa Fe, 2016

                  Buen Javier
                  Zenit
                  Autoeditat, 2016

                  David Campany
                  A handful of dust
                  MACK, Londres, 2015

                  Alejandro Cartagena
                  Santa Barbara Return Jobs Back To Us
                  Skinnerboox, Jesi, 2016

                  Pablo Casino
                  Barespagnol
                  Dalpine, Madrid, 2016

                  Jon Cazenave
                  Ama Lur
                  Dalpine, Madrid, 2015

                  Bartolomeo Celestino
                  Surface Phenomena
                  Perimeter Editions, Melbourne , 2016

                  Joana Choumali
                  “Hââbré, the Last Generation”
                  Fourthwall Books, Johannesburg, 2016

                  Edmund Clark i Crofton Black
                  Negative Publicity: Artefacts of Extraordinary Rendition
                  Aperture, Nova York, 2016

                  CJ Clarke
                  Magic Party Place
                  Kehrer Verlag, Heidelberg, 2016

                  Stephen Chalmers
                  Unmarked
                  Autoeditat, Youngstown, 2016

                  Alejandro Chaskielberg
                  Otsuchi
                  Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Federico Clavarino
                  The Castle
                  Dalpine, Madrid, 2016

                  Marc Cohen
                  Mexico
                  Édition Xavier Barral, París, 2016

                  Motoyuki Daifu
                  Still Life
                  Newfave, Tòquio, 2016

                  Salvi Danés
                  Blackcelona
                  Autoeditat, Barcelona, 2015

                  Peter Dekens
                  (Un)Expected
                  The Eriskay Connection, Breda, 2016

                  Cristina de Middel
                  Cucurrucucú
                  This Book is true - Editorial RM, Barcelona, 2016

                  Cai Dongdong
                  Fountain
                  Jiazazhi Press, Ningbo, 2015

                  Diane Dufour and Matthew Witkovsky
                  Provoke - Between Protest and Performance
                  Steidl, Göttingen, 2016

                  JH Engstrom
                  Tout Va Bien
                  Aperture, Nova York, 2016

                  Francesco Faraci
                  Malacarne Kids Come First
                  Crowdbooks, Liorna, 2016

                  David Fathi
                  Wolfgang
                  Skinnerboox, Jesi, 2016

                  Horacio Fernández, Laia Abril, Ramón Pez i Ramón Reverté
                  Miserachs Barcelona
                  MACBA - Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Flashboy
                  Point of Lovely Sun
                  Editora Santa Rosa, Buenos Aires , 2016

                  Yoshikatsu Fuji
                  Red String
                  CeibaFoto, Siena, 2016

                  Fernando Fujimoto
                  Policía
                  KWY Ediciones, Lima, 2016

                  Masahisa Fukase
                  Hibi
                  MACK, Londres, 2016

                  Paul Gaffney
                  Stray
                  Autoeditat, Dublin, 2016

                  Geert Goiris
                  Prophet
                  Roma Publications, Amsterdam, 2015

                  Lucía Gómez Meca
                  Gómez
                  Autoeditat, Madrid, 2016

                  Yann Gross
                  The Jungle Book: Contemporary Stories of the Amazon and 
                  Its Fringe
                  Aperture - Actes Sud - Editorial RM, Nova York - Arles - 
                  Barcelona, 2016

                  Roger Guaus
                  Jo volia ser fotògraf
                  Ca l’Isidret Edicions, Barcelona, 2016

                  Gregory Halpern
                   ZZYZX
                  MACK, Londres, 2016

                  Yuji Hamada
                  C/M/Y
                  FW:Books, Amsterdam, 2015

                  Robin Hammond
                  My Lagos
                  Èditions Bessard, Paris, 2016

                  Claudia Heinermann
                  Wolfskinder
                  Autoeditat, Iserlohn, 2016

                  Jochem Hendricks
                  Revolutionäres Archiv
                  Buchhandlung Walther König, Colònia, 2015

                  Roc Herms
                  POSTCARDS FROM HOME
                  Terranova, Barcelona, 2015

                  Takashi Homma
                  The Narcissistic City
                  MACK, Londres, 2016

                  Mayumi Hosokura
                  Transparency is the New Mystery
                  MACK, Londres, 2016

                  Katrin Koennig i Sarker Protick
                  Astres Noirs
                  Chose Commune, París, 2016

                  Jungjin Lee
                  Unnamed Road
                  MACK, Londres, 2015

                  Lilia Li-Mi-Yan
                  Nausea
                  Dienacht, Leipzig, 2015

                  Dana Lixemberg
                  Imperial Courts 1993-2015
                  Roma Publications, Amsterdam, 2015

                  Nicola Lo Calzo
                  Obia
                  Kehrer Verlag, Heinsteinwerk, 2015

                  Ditte Lyngkaer Pedersen
                  Laughter
                  Autoeditat, Aarhus, 2016

                  Sara Lena Maierhofer
                  “Dear Clark,”
                  Drittel Books, Berlin, 2016

                  Thomas Mailaender
                  Illustrated People
                  Archive of Modern Conflict-RVB Books, Londres-París, 2015

                  Marta Mantyka
                  Hashtag
                  Autoeditat, Oswiecim, 2015

                  Alejandro Marote
                  “A”
                  Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Jan McCullogh
                  Home Instruction Manual
                  Verlag Kettler, Dortmund, 2016

                  Andrew Miksys
                  Tulips
                  ARÖK, Vilnius, 2016

                  Vittorio Mortarotti
                  The First Day of Good Weather
                  Skinnerboox, Jesi, 2015

                  Kazuma Obara
                  Silent Histories
                  Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Ciáran Óg Arnold
                  I went to the worst of bars hoping to get killed. But all I could 
                  do was to get drunk again
                  MACK, Londres, 2015

                  Hiroshi Okamoto
                  Recruit
                  Reminders Photography Stronghold, Tòquio, 2015

                  Pablo Ortiz Monasterio
                  Desaparecen?
                  Nazraeli Press - Editorial RM, California - Barcelona, 2016

                  Miren Pastor
                  Bidean
                  Autoeditat, Madrid, 2015

                  Christian Patterson
                  Bottom of the Lake
                  Buchhandlung Walther König, Colònia, 2015

                  André Penteado
                  Cabanagem
                  Editora Madalena, São Paulo, 2015

                  Anders Petersen
                  Valparaiso
                  André Frère Éditions -FIFV Ediciones, Roquevaire-
                  Valparaiso, 2016

                  Mafalda Rakoš
                  I want to disappear - Approaching Eating Disorders
                  Autoeditat, Viena, 2015

                  Juanan Requena
                  Al borde de todo mapa
                  Ediciones Anomalas, Barcelona, 2016

                  Massimilano Tommaso Rezza
                  Atem
                  Yardpress, Roma, 2015

                  Jeff L. Rosenheim
                  Diane Arbus – In the Beginning
                  Met Museum of Art, New York, 2016

                  Nigel Shafran
                  Dark Rooms
                  MACK, Londres, 2016

                  Dayanita Singh
                  Museum of Chance
                  Steidl, Göttingen, 2015

                  Alec Soth
                  Songbook
                  MACK, Londres, 2015

                  Carlos Spottorno and Guillermo Abril
                  La Grieta
                  Astiberri Ediciones, Bilbao, 2016

                  Maximilian Stejskal
                  Folklig Idrott
                  Editions Patrick Frey, Zürich, 2016

                  Kate Stone & Hannah Schneider
                  How We End
                  Autoeditat, Nova York/Los Angeles, 2016

                  Jock Sturges
                  Fanny
                  Steidl, Göttingen, 2014

                  Wong Suk-ki, Hsu Wai Lun, Matthew Kwan and So Lai Ping
                  A Living Space: The Homes of Pak Sha O
                  The Robert H.N. Ho Family Foundation, Hong Kong, 2015

                  Daniel Traub, Wu Yongfu and Zeng Xianfang
                  Little North Road: Africa in China
                  Kehrer Verlag, Heinsteinwerk, 2015

                  Shoji Ueda
                  SHOJI UEDA
                  Chose Commune, París, 2016

                  Misha Vallejo
                  Al otro lado
                  Editora Madalena, São Paulo, 2016

                  Sébastien Van Malleghem
                  Prisions
                  André Frère Éditions, Roquevaire, 2015

                  Yvonne Venegas
                  Gestus
                  Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Javier Viver
                  Révélations. Iconographie de la Salpetriere. Paris 1875-1918
                  Editorial RM, Barcelona, 2015

                  Cheng Xinhao
                  The Naming of a River
                  Jiazazhi Press, Ningbo, 2016

                  Vasantha Yoganathan
                  Early Times
                  Chose Commune, París, 2016

                  Daisuke Yokota, Naohiro Utagawa, Koji Kitagawa
                  Spew II
                  Spew Editions, Tòquio, 2016

                  Chen Zhe
                  Bees & The Bearable

                  Jiazazhi Press, Ningbo, 2016




MEMORIAL
Julián Barón
These images account for the meeting between Julián and the archive that Yuyachkani theatre group disposes for the public at the entrance of Sin título, técnica mixta [Untitled, mixed media], a production that questions the construction of Peruvian historical memory. The archive invites us to delve into newspaper clippings, photographs, school books, artistic images and other documents before entering the room where the scenic action takes place. The entire production examines the Guerra del Pacífico (1873-1889) and the Conflicto Armado Interno (1980-2000), two wars that define Peru’s republican era and reveal the history of the country’s fractures.

Memorial is a series of photocopies marked by the manual manipulation of each of its documents. Traces, decompositions, creases, slippings, glazings, grain degradation, fragments, inversions, double exposure. Its title leads us directly to the process of establishing certain things -events, characters, symbols- that define our shared history. However, this series inquires about the relation between the images of war and the concrete forms taken by two very different kinds of social abstractions: national symbols and money. The former quickly lose their shape, disfiguring the limits of the mental space in which Peru has been represented throughout its history; the latter makes its entrance about halfway through the series –when Túpac Amaru clashes against the dollar–, soon to saturate the entire space of the paper.

“Money was invented so that people wouldn’t have to look each other in the eyes” (Godard, Film Socialisme), in the same way that national symbols seek to ensure the permanence of the imagined community. In both cases they function through misrecognition. That is, as a way of ensuring that, despite what we see and perceive directly, an ideal space where all contradictions are resolved takes place. The map –which here depicts the representational space where we introduce fictions, rather than the actual geographical reality– and the bills –as a daily replacement for the map that places those same fictions in our hands– teach us how to look away from the decomposition of social bonds caused by both wars. Precisely what is addressed throughout the rest of the series.

Images appear amidst the national myth and its monetary form that define what we should disregard in order to sustain the fiction of a country with no fractures. Many of the documents refer to our most recent war, pointing out that the establishment of official narratives and their imagery, where heroes and villains are defined as such, is a process that marks our present. A dispute that remains unfinished –and probably will never be solved– but that, for many, is not really happening. Despite this, both Fujimori and Abimael appear as two personifications of war, where they are confronted less as a contradiction than as a synthesis. One and the other, after all, aimed to become the face of the nation, to be printed on bills that allow us to avoid each other’s eyes. The problem Memorial faces –much like Yuyachkani’s production– is how to imagine a way out of the symbolic conundrum we find ourselves in. A way out that overcomes those social forms of misrecognition (emblems, money) and comes to terms with the contradictions that we share. Perhaps the only thing we really share.
Mijail Mitrovic